یادم نمی رود
روزی که نگاهت یک کوچه را برایم یک دریا کرده بود
روزی که صدایت
همه ی غوغای خیابان را یادم برده بود
یادم نمیرود
که هربار شکستم
شکوفه دادم تا چشمان خیس وفا شرمندام نکند
هربار تکیه دادم
زمین بوسه گاه عشقم شد
اما هرکه نگاهم کرد گفتم سجده می کنم تا تو بیایی
آری شکستگی های من سجده های من شد
و تکیه گاهم بوسه بر زمین
تا باز هم بمانم

و... ماندم تا به امروز
امروز که دیگر دلی برای دوباره شکستن ندارم
و اگر ........ ماندم .......اگر بودم
برای با تو بودن مانده بودم
و امروز که تنهای تنهایم
دلم در انتظار سکوتی بلند است تا صدای تو بیاید
تا تو را ....... تو را ... بیابد
همه ی دیروزهایم را خاطره کرده ام
تا چشمان امروز تو نگاهم کنند
چشمانی که کوله بار غرور را لحظه ای زمین بگذارند
چشمانی که چونان دل صدپاره ی من شکستگی ها را بیاموزند
تو اگر خیال خوب خواب دیروزم بودی
دلم نمی خواهد
که خمار خمیازه های فردایم باشی

در انتظارم تا تو بیایی
و لحظه ای آسمان نام تو
فرش زمینم گردد
و برایت زمزمه کنم :
بودنم یا ماندنم در این هیاهو
یک انتظار از دلدادگی هاست
من نمی خواهم که بوسه بر لبانم باغ گردد
من گدای یک سبد مردانگی های توام
من ..... من گدای غیرت روز غمم
انتظارم را تو طوفانی نکن
این بیابان دلم فریاد دارد